Bizim Türküler Kimin Eseri?
Bazı anlar vardır, bir melodi kulaklarınızda çalmaya başladığında, içinizde hiç beklemediğiniz bir şeyler kıpırdamaya başlar. Kayseri’nin dar sokaklarında yürürken, bir sabah pazarda karşılaştığım yaşlıca bir kadın, “Bizim Türküler kimin eseri?” diye sormuştu. Cevap vermek zorunda değildim, ama o an bir şeyler değişti. O soru, içimdeki bir kıvılcımı ateşledi ve birden bu şehre ait bir türküde kaybolmaya başladım.
O Anı Hissedebiliyorum
Kayseri’nin tarihi bir çarşısında yürürken, aniden bir türkü daldı kulaklarıma. “Erzurum’un elması”nı dinliyordum, ama sanki bu türkü sadece bir şarkı değildi. O an, şarkının anlamını, kelimelerin bende yarattığı duyguyu hissettim. Her bir notası, bir kaybı, bir hüznü, bir umudu taşıyordu. Türküler yalnızca bir ezgi değil, bir milletin ruhunun, tarihinin ve özlemlerinin taşıyıcısıydı. Ve o kadın, sormuştu: Bizim Türküler kimin eseri?
O an o kadının sorusu, sanki yıllardır içinde biriken bir boşluğu açmıştı. Kimin eseri olduğu önemli miydi? Belki de önemli olan, o melodinin içimizde bıraktığı etkisiydi. Türküler, bir halkın ortak hafızasında yankı bulur. Sadece birer notadan ibaret değil, onların her birinde bir yaşam, bir hikaye, bir bakış açısı gizlidir. O yüzden hep merak etmişimdir, o türküler kimin eseriydi? Ne düşünmüşlerdi, ne hissetmişlerdi?
Türküler, Kimliği Kucaklar
Kayseri’nin sokaklarında yürürken, bazen hiç beklemediğiniz bir anda, bir türkü size seslenir. Benim için de her şey 2 yıl önce başlamıştı. Bir akşam, babamla uzun bir yürüyüşe çıktık. O sırada babam bir türkü mırıldanıyordu. “Yüksek Yüksek Tepelere,” diye söylüyordu ve birden durakladı. “Bu türküyü yazan kim?” diye sordu. O anın içindeki o soruyu hafızama kazıdım. Yavaşça cevapladım: “Her şey bir halkın ortak hafızasında yer alır, baba. Kimse yazmaz, hepimiz birlikte söyleriz.”
Baba, o an gözlerime bakıp, “Sen doğru diyorsun, ama bir gün bu türküyü yazan kişi çıkıp, adını duyurur, işte o zaman halkın türküsüne sahip çıkar,” dedi. O anda, gerçekten kimseye ait olmayan bir şeyin sahibi olma duygusunu hissettim. Bir an için içimde bir şeyler sarsıldı. Kendi kimliğimi, kültürümü, o türkülerdeki duyguları düşündüm. Herkesin bir hikayesi var, ama o hikayeyi kelimelere döken kişi, o halkın sesi olmaya devam eder.
Şarkılar, Toprağın Sesi
Bir hafta sonra, köydeki küçük amcamla konuşurken, o da benzer bir şey söyledi: “Türküler, her zaman yüreğimizde yaşamaya devam eder. Kim yazarsa yazsın, aslında hepimize aittir. Onları şarkı olarak dinlerken, sadece bir melodiyi değil, tüm geçmişimizi dinleriz.” O an bir yanda hüzün, bir yanda umut vardı. Herkesin sesi bir şekilde birleşiyor, ama bir kişi çıkar ve o sesin her birinin temsilcisi olur.
Türküler, kim yazarsa yazsın, bir halkın ruhunu taşır. Onlar, toplumun yaşadığı acıları, sevinçleri, umutları ve hayal kırıklıklarını bir arada taşır. Bir halkın sözcüsü, tarihini, mücadelesini yazar. O yüzden, bir türküye dair sahiplenme duygusu o kadar güçlüdür. Çünkü biz, o türkülerle büyüdük, onlarla şekillendik. Ama bu soruyu sordukça, o türküler aslında bizim eserimizdi.
Sonuç: Bizim Türküler, Bizim Hikayemiz
Şu an yazarken bile o anı tekrar hissediyorum. O yaşlı kadının sorusu, “Bizim Türküler kimin eseri?” sanki kalbime bir çivi çaktı. Benim için, bu sadece bir soru değildi. Bu, kimlik, aidiyet ve kültürle ilgili bir yolculuktu. Türküler, yalnızca müzik değil; bir halkın tüm tarihini, ruhunu ve yaşadığı anları içerir. Ve bu, bizim ortak eserimizdir.
Sonunda, türküler kimin eseri olursa olsun, onların bizim olduğumuz gerçeğini değiştirmez. Her bir melodi, bizim yaşamlarımızı ve duygularımızı anlatır. Bu yüzden, “Bizim Türküler kimin eseri?” sorusunu sormanın bir anlamı yok. Çünkü türküler, sadece bir kişinin değil, bir halkın eseridir. Ve her birimizin o türkülerde bir parçası vardır.
O günden sonra, türküler daha çok anlam kazandı. Her birini duyduğumda, içimde bir şeyler değişiyor. Kimseye ait olmayan, ama hepimize ait olan bir şeyin sesi oluyorlar.